In gesprek over Droomland: Een moment van stilte en herkenning

Onlangs mocht ik aanschuiven bij René van Delft, schrijver en filosoof, om te praten over mijn nieuwe boek Droomland. Het is een gesprek geworden dat precies de toon van het boek raakt: het schreeuwt niet, maar het fluistert.

We praatten over het leven, over herinneren en over die stille momenten die vaak alles zeggen. In Droomland schreef ik woorden die me zelf ook nog steeds niet loslaten:

“Leven is de dag voordat je doodgaat. Je hoeft er weinig voor te doen. Je blijft gewoon bestaan. Zonder morgen, zonder toen. Die zijn al lang vergaan.”

In de aflevering neem ik je mee naar een heel dierbaar beeld: een laatste foto. Een tafel met zussen naast elkaar. Je ziet het ouder worden, het dunnere haar en een lach die wat kleiner is geworden. Een glas wijn in de ene hand, een glaasje tonic in de andere. Maar wat je vooral ziet, is aanwezigheid.

“Vandaag ben je er nog. ‘Dit is ze’, zeg ik, ‘mijn moeder.’”

Ik nodig je uit om dit gesprek te bekijken. Het is een uitnodiging om samen met mij te blijven kijken, te herkennen wat er is en de waarde te voelen van het moment—zolang het er nog is.